Quentin Tarantino is de ultieme filmnerd. Hij heeft nooit op de filmschool gezeten; hij “ging naar de film”. Zijn meesterwerk Pulp Fiction is dan ook een grote liefdesbrief aan de cinema. Hij jatte, leende en samplede scènes uit obscure B-films en grote klassiekers om iets totaal nieuws te creëren.
Als je wilt zien waar Tarantino zijn inspiratie vandaan haalde, moet je deze 10 films kijken.
1. Kiss Me Deadly (1955)
Het grootste mysterie van Pulp Fiction: wat zit er in die koffer? Is het goud? Is het de ziel van Marsellus Wallace? We weten alleen dat het een prachtige, gouden gloed afgeeft en dat iedereen het wil hebben.
Dit plot-element, een zogeheten MacGuffin, komt rechtstreeks uit deze film noir-klassieker. Ook hier draait alles om een mysterieuze doos die een griezelig licht geeft als je hem opent. Tarantino nam dit concept en maakte het iconisch.
2. Bande à part (1964)
Tarantino is zo geobsedeerd door deze Franse film van Jean-Luc Godard dat hij zijn productiebedrijf “A Band Apart” noemde. De invloed is overal voelbaar, maar vooral in één specifieke scène.
De beroemde dansscène tussen Uma Thurman en John Travolta in Jack Rabbit Slim’s is direct geïnspireerd op de dans in deze film. Drie buitenbeentjes beginnen spontaan te dansen in een café in Parijs. Het is cool, een beetje vreemd en pure filmmagie.
3. The Killing (1956)
Stanley Kubrick deed het in de jaren ’50 al: een misdaadverhaal vertellen waarin de tijdlijn volledig door elkaar gehusseld is. Net als in Pulp Fiction springen we heen en weer in de tijd om verschillende perspectieven van dezelfde gebeurtenis te zien.
Tarantino heeft vaak gezegd dat dit een van zijn grootste inspiratiebronnen was voor de structuur van zijn film. Zonder The Killing hadden we misschien nooit die geniale proloog en epiloog in de diner gehad.
4. The Bodyguard (1976)
“The path of the righteous man…” Iedereen kent de bijbeltekst (Ezekiel 25:17) die Jules Winnfield (Samuel L. Jackson) opdreunt voordat hij iemand “met grote wraak” neerschiet. Maar als je je Bijbel erbij pakt, zul je zien dat de tekst daar heel anders is.
De versie van Jules komt namelijk bijna woord voor woord uit de opening van deze Japanse actiefilm met Sonny Chiba (deze film is ook bekend als “Karate Kiba”). Tarantino vond de tekst gewoon “cool” klinken en leende hem voor zijn eigen huurmoordenaar.
5. Psycho (1960)
Herinner je je de scène waarin Butch (Bruce Willis) in zijn auto stopt voor een stoplicht en plotseling maffiabaas Marsellus Wallace ziet oversteken? De blik in hun ogen, de spanning, de langzame draai van het hoofd…
Dit is een letterlijke kopie van de scène in Alfred Hitchcock’s Psycho, waarin Marion Crane haar baas ziet oversteken terwijl ze op de vlucht is met gestolen geld. Tarantino gebruikt exact dezelfde kadrering om dat gevoel van plotselinge paranoia op te roepen.
6. American Boy: A Profile of Steven Prince (1978)
Een van de meest stressvolle scènes uit de filmgeschiedenis: Mia Wallace heeft een overdosis genomen en Vincent Vega moet een adrenalinenaald recht in haar hart rammen.
Dit specifieke verhaal komt uit een documentaire van Martin Scorsese. Daarin vertelt Steven Prince (een vriend van Scorsese) een anekdote over hoe hij ooit iemand met een overdosis moest redden met een injectie in het hart. Tarantino luisterde, schreef het op en maakte er filmgeschiedenis van.
7. Rio Bravo (1959)
Tarantino noemt dit vaak zijn favoriete film. Waarom? Omdat het een “hangout movie” is. Je kijkt het niet voor het plot, maar omdat je het leuk vindt om tijd door te brengen met de personages.
Pulp Fiction doet precies hetzelfde. De gesprekken over voetmassages, Franse hamburgers en tv-pilots hebben niets met het plot te maken, maar zorgen ervoor dat we de personages leuk vinden en met ze willen “hangen”, zelfs als het moordenaars zijn.
8. Deliverance (1972)
Wanneer Butch en Marsellus in de kelder van de pandjeszaak belanden, verandert de film plotseling in een nachtmerrie. Ze komen oog in oog te staan met Zed, Maynard en “The Gimp”.
Deze hele sequentie is een eerbetoon aan de “hillbilly horror” van Deliverance. Het idee dat je als stoere stadsjongen (of gangster) belandt in een wereld waar jouw regels niet gelden en waar je te maken krijgt met primitieve, seksuele wreedheid, komt rechtstreeks uit deze klassieker.
9. Black Sabbath (1963)
Pulp Fiction is een zogeheten anthologiefilm: het bestaat uit meerdere losse verhalen die met elkaar verbonden zijn. Dit format was populair in Italiaanse horrorfilms uit de jaren ’60.
De film Black Sabbath van Mario Bava bestaat uit drie korte verhalen. Tarantino heeft specifiek aangegeven dat deze structuur hem inspireerde om misdaadverhalen op eenzelfde manier te vertellen, waarbij personages uit het ene verhaal plotseling opduiken in het andere.
10. His Girl Friday (1940)
Waarom praten de personages in Pulp Fiction zo snel en gevat? Dat komt uit de “screwball comedies” van de jaren ’30 en ’40. In His Girl Friday praten de personages razendsnel, praten ze door elkaar heen en zijn ze altijd ad rem.
Tarantino wilde dat zijn gangsters niet klonken als domme criminelen, maar als de scherpe journalisten uit deze film. Het ritme van de dialoog in Pulp Fiction is puur muzikaal, net als in deze oude klassieker.
