Rose Byrne is misschien wel de meest onderschatte actrice van haar generatie. Ze begon als een serieuze, dramatische actrice, maar ontdekte halverwege haar carrière dat ze een komisch genie is. Ze steelt scènes niet door de luidste te zijn, maar door juist heel droog of passief-agressief uit de hoek te komen.
Of ze nu een elitaire rivale speelt, een overspannen moeder of een CIA-agent: ze brengt altijd een zekere elegantie mee die ze vervolgens genadeloos onderuithaalt.
1. Bridesmaids (2011)
De film die alles veranderde. Als Helen Harris, de perfecte, rijke en vreselijk neerbuigende rivaal van Kristen Wiig, is Byrne onuitstaanbaar goed. Ze speelt de rol doodserieus, wat het alleen maar grappiger maakt.
De scène waarin ze tijdens het verlovingsfeest de microfoon grijpt om de speech van Wiig te overtreffen (“Look at me, look at me”) is een masterclass in “cringe comedy”. Ze maakte van een stereotype “gemene meid” een gelaagd en hilarisch personage.
2. Sunshine (2007)
In Danny Boyle’s onderschatte sci-fi meesterwerk speelt ze Cassie, de piloot van een ruimteschip dat de zon opnieuw moet aansteken. Het is een zware, psychologische rol in een beklemmende setting.
Byrne vormt het morele kompas van de bemanning. Terwijl iedereen langzaam doordraait door de druk en het oneindige licht, blijft zij menselijk. Een sterke, ingetogen prestatie in een visueel verpletterende film.
3. Insidious (2010)
Voordat ze de comedy indook, bewees ze zich als “scream queen” in deze moderne horrorklassieker. Ze speelt Renai Lambert, een moeder die langzaam beseft dat haar huis (en zoon) bezeten is.
Wat deze rol goed maakt, is hoe gegrond ze blijft te midden van alle chaos. Ze speelt geen hulpeloos slachtoffer, maar een bange moeder die probeert te begrijpen wat er gebeurt.
4. Neighbors (2014)
In veel films is de vrouw van de hoofdpersoon de saaie spelbreker, maar Byrne weigerde dat te zijn. Als Kelly Radner is ze net zo onverantwoordelijk, kinderachtig en wraakzuchtig als haar man (Seth Rogen) in hun strijd tegen de buren.
Het is verfrissend om een vrouwelijk personage te zien dat ook gewoon “fout” mag zijn. Haar ongemakkelijke pogingen om “cool” te zijn bij de studenten zijn pijnlijk grappig en maken haar de verrassende MVP van de film.
5. Spy (2015)
Als de Bulgaarse wapenhandelaar Rayna Boyanov is Byrne simpelweg iconisch. Met haar enorme kapsel en nog grotere ego kijkt ze neer op alles wat ademt.
Byrne’s talent voor beledigingen is hier ongeëvenaard. Ze zegt de meest vreselijke dingen met een verveelde blik, alsof het haar allemaal niets kan schelen. Het is waarschijnlijk de grappigste schurkenrol van het decennium.
6. Alto Knights (2025)
In dit langverwachte maffiadrama (oorspronkelijk “Wiseguys”) staat ze haar mannetje tegenover niet één, maar twee versies van Robert De Niro. Ze speelt de vrouw die gevangen zit in een web van loyaliteit en geweld in de jaren ’50.
Het is een terugkeer naar het zware drama waar ze haar carrière mee begon. Byrne laat hier zien dat ze, ondanks haar komische uitstapjes, nog steeds de gravitas heeft om in een serieuze gangsterfilm overeind te blijven tussen de legendes.
7. Instant Family (2018)
Een film die makkelijk te zoetsappig had kunnen zijn, maar door Byrne en Mark Wahlberg oprecht aanvoelt. Ze spelen een stel dat drie kinderen adopteert en totaal overweldigd wordt door de realiteit daarvan.
Byrne is hier op haar menselijkst. Ze laat de paniek, de frustratie en de twijfel zien die bij ouderschap horen, zonder de humor te verliezen. Het is een warme film waarin ze perfect balanceert tussen lach en traan.
8. Troy (2004)
Als de priesteres Briseis is ze de liefdesinteresse van Brad Pitt’s Achilles. Eerlijk is eerlijk: de film zelf is een bombastisch spektakel dat soms wat gedateerd aanvoelt.
Toch weet Byrne indruk te maken. Ze is zacht maar niet zwak, en biedt een mooi tegenwicht aan al het testosteron en zwaardgekletter. Het zette haar op de kaart als een actrice met een klassieke uitstraling.
9. Juliet, Naked (2018)
In deze charmante verfilming van het boek van Nick Hornby speelt ze Annie, die een onwaarschijnlijke band opbouwt met de vergeten rockster (Ethan Hawke) waar haar vriend geobsedeerd door is.
Het is een kleine, rustige film waarin Byrne de ruimte krijgt om te ademen. Ze speelt iemand die vastzit in een sleur en langzaam wakker wordt. Haar chemie met Hawke is ongemakkelijk maar ontzettend lief.
10. Get Him to the Greek (2010)
Als popster Jackie Q laat Byrne zien dat ze niet alleen kan acteren, maar ook hilarisch slechte popliedjes kan zingen. Haar parodie op oppervlakkige zangeressen is “spot-on” en heerlijk ordinair.
De videoclips binnen de film (zoals “Supertight”) zijn briljant. Het is een bijrol, maar ze maakt van Jackie Q een personage dat je, ondanks haar totale gebrek aan inhoud, toch niet snel vergeet.
