Michelle Pfeiffer is een van die actrices die Hollywood nooit echt heeft geweten wat ermee te doen. Te mooi om serieus genomen te worden, te getalenteerd om alleen maar mooi te zijn. Het resultaat? Een carrière vol met briljante keuzes, bizarre misstappen, en rollen die laten zien dat ze alles kan – van gangster’s moll tot Catwoman, van zangeres in een piano bar tot uptight advocate. Drie Oscar-nominaties, maar nooit gewonnen. Misschien omdat ze te goed is in te veel verschillende dingen. Hier zijn haar vijftien beste films.
15. Grease 2 (1982)
Een flop bij release, nu een cult classic. Pfeiffer is Stephanie Zinone, de Pink Lady die wil dat haar droomjongen een “cool rider” is. De film is objectief slechter dan het origineel, maar Pfeiffer zingt “Cool Rider” op een ladder en je kunt je ogen niet van haar afhouden. Dit was haar eerste hoofdrol. Ze was 23 en had al meer charisma dan de meeste actrices in hun hele carrière verzamelen.
14. Ladyhawke (1985)
Middeleeuwse fantasy waarin Pfeiffer overdag een havik is en ‘s nachts een vrouw, dankzij een vloek. Rutger Hauer is de ridder die haar liefheeft maar nooit kan aanraken. Matthew Broderick is de dief die hen helpt. De soundtrack is verschrikkelijk jaren ’80 synth (dank je, Alan Parsons Project), maar Pfeiffer is etherisch mooi en speelt de tragedie perfect.
13. Wolf (1994)
Jack Nicholson wordt gebeten door een wolf en transformeert langzaam in een weerwolf terwijl hij vecht voor zijn baan als uitgever. Pfeiffer is zijn rivaal’s dochter die verliefd op hem wordt. Het is een vreemde mix van corporate thriller en horror, maar Pfeiffer en Nicholson hebben chemie en Mike Nichols weet wat hij doet.
12. Stardust (2007)
Matthew Vaughn adapteert Neil Gaiman’s fairytale en Pfeiffer speelt de evil witch Lamia die een gevallen ster (Claire Danes) wil vermoorden om eeuwig jong te blijven. Pfeiffer heeft een geweldige tijd – ze is theatraal, grappig, en eng tegelijk. Wanneer haar glamour wegvalt en je haar echte leeftijd ziet? Briljant. Dit is Pfeiffer die laat zien dat ze camp en klasse kan combineren.
11. Love Field (1992)
Pfeiffer speelt een Texas-huisvrouw geobsedeerd met Jackie Kennedy die na de moord op JFK naar Washington reist voor de begrafenis. Onderweg ontmoet ze een zwarte man (Dennis Haysbert) en zijn dochter, en het wordt een verhaal over ras, grief en obsessie. Ze kreeg een Oscar-nominatie. De film is vergeten, maar haar performance is rauw en raar en moedig.
10. Mother! (2017)
Darren Aronofsky’s waanzinnige allegorie over… God? Creatie? Het milieu? Pfeiffer speelt een ongefilterde gast die Jennifer Lawrence’s huis binnenwandelt en alles kapot maakt. Ze heeft misschien twintig minuten screen time maar steelt de hele film. Op haar 59ste laat ze zien dat ze nog steeds kan schokken en verrassen.
9. Hairspray (2007)
Pfeiffer is Velma Von Tussle, de racistische TV-station manager die Tracy Turnblad haat. Ze zingt, ze danst, ze is vals en grappig. Dit is Pfeiffer die plezier heeft en een musical doet alsof ze het haar hele leven heeft gedaan. “Miss Baltimore Crabs” is een hoogtepunt.
8. The Witches of Eastwick (1987)
Drie vrouwen (Pfeiffer, Cher, Susan Sarandon) in een suf stadje roepen per ongeluk de duivel op (Jack Nicholson). Hij geeft ze krachten, ze hebben orgieën, het wordt gestoord. Pfeiffer speelt de preutse muzieklerares die het meest verandert. George Miller regisseert en het is bonkers op de beste manier.
7. Married to the Mob (1988)
Jonathan Demme maakt een maffia-comedy en Pfeiffer is de weduwe van een gangster die probeert te ontsnappen aan die wereld. Matthew Modine is de FBI-agent die verliefd op haar wordt, Mercedes Ruehl is de jaloerse maffia-vrouw, Dean Stockwell is hilarisch als Tony “The Tiger” Russo. Pfeiffer doet comedy en drama tegelijk – de scène waar ze haar man dood aantreft met zijn minnares is perfect gespeeld.
6. Scarface (1983)
Elvira Hancock. IJskoude drugverslaafde trophy wife van Tony Montana. Al Pacino schreeuwt de hele film, maar Pfeiffer speelt het subtiel – de teleurstelling, de leegte, de minachting. “You wanna waste my time? Okay. I call my lawyer.” Ze is 25 jaar oud in deze film en houdt stand tegenover Pacino in volle razernij-modus. Iconisch.
5. The Age of Innocence (1993)
Martin Scorsese maakt een period piece over Gilded Age New York en Pfeiffer is Ellen Olenska, de gescheiden gravin die terug komt en Daniel Day-Lewis’ geordende leven vernietigt. Scorsese films haar als een klassiek schilderij – elk shot is perfect gecomponeerd. Pfeiffer speelt met restraint en suggestie, perfect voor een verhaal over dingen die niet gezegd kunnen worden.
4. Dangerous Liaisons (1988)
18e-eeuws Frankrijk, aristocraten die elkaar vernietigen voor de lol. Pfeiffer is Madame de Tourvel, de deugdzame getrouwde vrouw die verleid wordt door John Malkovich’s Valmont. Ze is het enige echte, onschuldige personage in een wereld vol manipulatie, en Pfeiffer maakt haar breken hartverscheurend. Oscar-nominatie, terecht.
3. Batman Returns (1992)
Selina Kyle / Catwoman. Tim Burton maakt haar een secretaresse die vermoord wordt, terugkomt uit de dood, en haar appartement kapot maakt terwijl ze een leren pak naait. Dit is geen sexy Catwoman, dit is een gestoorde wraakgodin. Pfeiffer doet al haar eigen stunts met de zweep, en de chemie met Michael Keaton is elektrisch. “I am Catwoman. Hear me roar.” De beste Catwoman, ever.
2. The Fabulous Baker Boys (1989)
Pfeiffer zingt “Makin’ Whoopee” liggend op een piano en de hele film stopt. Jeff en Beau Bridges spelen broers met een middelmatige lounge act, Pfeiffer is de zangeres die alles verandert. Ze deed al haar eigen zang (echt), en de film is sexy en melancholisch. Golden Globe gewonnen, Oscar-nominatie. Dit vestigde haar als een serieuze actrice die ook gebeurde verdomd mooi te zijn.
1. Frankie and Johnny (1991)
Pfeiffer is Frankie, een serveerster in een New York diner die alle muren heeft opgetrokken. Al Pacino is Johnny, de nieuwe kok die verliefd op haar wordt. Garry Marshall regisseert zonder sentimentaliteit. Dit is Pfeiffer zonder glamour, zonder make-up tricks – gewoon rauw menselijk acteren. De angst, de eenzaamheid, het verlangen om bemind te worden maar de angst om gekwetst te worden. Dit is haar beste werk.
