12 Beste Films van Steve Carell

"Kelly Clarkson!" De legendarische kreet tijdens de beruchte borstharsharsing was honderd procent geïmproviseerd en Carells eigenlijke bloed en pijn waren angstaanjagend echt. Judd Apatows doorbraakhit maakte van de toen 43-jarige Carell in één klap een wereldster. In plaats van een goedkope karikatuur maakte hij van de verlegen elektronicawinkelbediende Andy een ontwapenend lieve, sympathieke dertiger met wie iedereen meeleefde.

Met een haviksneusprothese, een lijkbleke huid en een griezelig trage manier van articuleren verdween Carell volkomen in de rol van de excentrieke, doorgedraaide miljardair John du Pont. Zijn dynamiek met worstelaars Channing Tatum en Mark Ruffalo is ijzingwekkend intens. De vertolking leverde hem een meer dan terechte Oscarnominatie voor Beste Mannelijke Hoofdrol op en snoerde critici die hem zagen als louter komiek definitief de mond.

"I have a fashion show at two, a hair appointment at three, and I have to talk to Wall Street about how theyre fucking us all." Als de permanent geagiteerde, moreel verontwaardigde hedgefundmanager Mark Baum fungeert Carell als het woedende geweten van Adam McKays financiële satire. De scène waarin hij in Las Vegas ontdekt hoe rot het Amerikaanse banksysteem daadwerkelijk is, toont Carell op de toppen van zijn dramatische kunnen.

Vers uit het ziekenhuis na een mislukte zelfmoordpoging stapt Frank Ginsberg, de nummer één Proust-wetenschapper van Amerika, in het krakkemikkige gele Volkswagenbusje van zijn dysfunctionele familie. Carell speelt Frank met een wonderschone mengeling van intellectuele arrogantie, diepe depressie en onverwachte tederheid naar zijn neefje Dwayne. Een masterclass in subtiel tragikomisch acteren.

"I love lamp." Als de meteoroloog met een IQ van 48 stal Carell schaamteloos elke scène van zijn collega-komieken. Zijn volstrekt willekeurige opmerkingen over falafel, handgranaten en liefde voor kantoormeubilair werden instant popcultuur-klassiekers. Zonder Brick Tamland was Anchorman nooit de mythische komedie geworden die het vandaag de dag is.

Wanneer zijn jeugdliefde hem plotseling dumpt, zakt Cal Weaver weg in New Balance-sneakers en zelfmedelijden, tot ladykiller Ryan Gosling besluit hem een totale metamorfose te geven. Carell wisselt moeiteloos af tussen pijnlijk herkenbaar hartzeer en vlijmscherpe slapstick. De legendarische achtertuinconfrontatie waarin alle verhaallijnen botsen, is een van de best getimede komische scènes van het afgelopen decennium.

"On a scale of one to ten, what do you think you are? I think youre a three." In plaats van de sympathieke familieman speelt Carell hier een giftige, passief-agressieve stiefvader die het zelfvertrouwen van een onzekere tiener vakkundig sloopt tijdens een zomervakantie aan de kust. Een zeldzame en verfrissend onsympathieke rol die bewijst hoeveel venijn Carell onder zijn joviale voorkomen kan verstoppen.

Gebaseerd op de bestsellers van David en Nic Sheff toont dit beklemmende drama de verwoestende impact van een methamfetamineverslaving op een gezin. Carell speelt de wanhopige journalist-vader die obsessief zoekt naar antwoorden om zijn zoon (Timothée Chalamet) te redden. Zijn machteloze verdriet en onvoorwaardelijke vaderliefde snijden diep door de ziel.

Carell geniet zichtbaar als de chauvinistische tennisclown Bobby Riggs, die in 1973 de wereld provoceerde door te beweren dat hij zelfs op 55-jarige leeftijd elke vrouwelijke topspeler kon verslaan. Tegenover Emma Stone als Billie Jean King weet Carell de over-the-top mediageschiedenis te combineren met een subtiel portret van een gokverslaafde man die vecht tegen zijn eigen irrelevantie.

Als weduwnaar en opvoedcolumnist die met zijn drie dochters afreist naar een chaotische familiereünie, wordt Dan halsoverkop verliefd op een vrouw in een boekwinkel, om er even later achter te komen dat zij de nieuwe vriendin van zijn broer is. Deze bitterzoete film drijft volledig op Carells ingetogen charme, melancholie en muzikale talent met de akoestische gitaar.

Heropgericht met regisseur Adam McKay speelt Carell de geslepen, bulderend lachende minister van Defensie Donald Rumsfeld. Wanneer de jonge Dick Cheney vraagt waar ze eigenlijk in geloven, barst Rumsfeld in lachen uit en smijt hij de deur dicht. Carell vangt de cynische machtspolitiek van Washington met huiveringwekkende flair.

Met een ondefinieerbaar Oost-Europees accent en een hart dat langzaam smelt voor drie weesmeisjes gaf Carell gestalte aan Gru, een van de meest geliefde animatiepersonages van deze eeuw. Zijn komische timing en stemmodulaties vormden het fundament van een franchise die inmiddels vele miljarden dollars in het bioscooplaatje bracht.