Isabela Merced is een interessant geval. Ze begon als dat typische ‘multi-talent’ van Nickelodeon: ze kon zingen, grappen maken en de camera bespelen. Maar waar veel kindsterren daarna ontsporen of blijven hangen in veilige romcoms, koos Merced een ander pad.
Ze ging voor gewicht. Ze ging voor regisseurs die meer van haar vroegen dan alleen een glimlach. Als je naar haar recente keuzes kijkt, zie je iemand die heel bewust bouwt aan een carrière die serieus genomen moet worden.
Dit zijn de titels die laten zien waarom zij momenteel een van de spannendste actrices van haar generatie is.
1. The Last of Us – Seizoen 2
In een serie waar elke seconde onder een vergrootglas ligt, stapt Merced binnen als Dina. En dat is geen makkelijke rol. Dina is het morele kompas, de warmte in een ijskoude wereld.
Wat Merced hier zo goed doet, is balanceren. Ze is grappig en scherp, maar je voelt constant de dreiging op de achtergrond. Ze speelt iemand die wil leven, niet alleen overleven. Dat maakt haar onmisbaar in het verhaal.
2. Superman (2025)
Haar intrede in het DC-universum als Hawkgirl. James Gunn kiest zijn acteurs niet zomaar; hij zoekt mensen die zowel actie als humor aankunnen.
Merced brengt hier een fysieke felheid die we nog niet vaak van haar zagen. Het is niet alleen maar CGI-geweld; ze geeft het personage een zekere “attitude” die perfect past bij de nieuwe, frisse wind die door de DC-films waait.
3. Alien: Romulus
Horror is vaak een valkuil voor jonge acteurs: veel gillen, weinig inhoud. Merced trapt daar niet in. In Alien: Romulus speelt ze beheerst.
Je ziet de angst in haar ogen, maar ze blijft logisch nadenken. Ze is geen ‘slachtoffer’, maar iemand die vecht. Dat maakt het spannend om naar haar te kijken, zelfs als je weet hoe meedogenloos deze films zijn.
4. Sicario: Day of the Soldado
Misschien wel haar belangrijkste draaipunt. Ineens zat ze in een keiharde thriller over drugskartels. Ze heeft hier weinig tekst, maar dat maakt haar spel juist sterker.
Ze speelt een meisje dat midden in een oorlog wordt gegooid. Geen opsmuk, geen glamour. Alleen pure, rauwe overlevingsdrang. Hier liet ze Hollywood zien: “Ik ben geen kindersterretje meer.”
5. Instant Family
Op papier een standaard familiekomedie, maar Merced maakt er iets anders van. Ze speelt Lizzy, een pleegkind dat niemand meer vertrouwt.
Het knappe is dat ze die rol niet ‘zielig’ maakt. Ze is hard, cynisch en duwt mensen weg. Als ze uiteindelijk breekt, voelt dat verdiend. Ze vormt het kloppende hart van de film.
6. Dora and the Lost City of Gold
Iedereen hield zijn hart vast voor deze film, maar Merced redde de boel. Ze begreep precies wat deze rol nodig had: zelfspot en tomeloze energie.
Ze maakte van Dora een echt mens, zonder de cartoon-oorsprong te verloochenen. Het is knap als je een hele bioscoopzaal mee krijgt met zo’n iconisch, maar ook riskant personage.
7. Madame Web
Laten we eerlijk zijn: deze film kreeg veel kritiek. Maar dat lag niet aan Merced. Als Anya Corazon liet ze zien dat ze zich prima staande houdt in het Marvel-geweld.
Ze heeft de uitstraling voor dit soort grote studiofilms. Ze verdrinkt niet in de special effects, maar blijft zichtbaar en aanwezig. Een nuttige ervaring op weg naar grotere dingen.
8. Transformers: The Last Knight
Haar eerste keer in een echte blockbuster-machine. Michael Bay-films draaien om explosies, niet om acteerprestaties. Toch wist Merced op te vallen als de stoere Izabella.
Het was haar vuurdoop voor het werken met green screens en enorme sets. Hier leerde ze hoe je overeind blijft als alles om je heen ontploft.
9. Sweet Girl
Een keiharde actiefilm op Netflix waarin ze naast Jason Momoa speelt. Fysiek vroeg dit enorm veel van haar.
Ze moest trainen als een vechtmachine en dat zie je terug. Het verhaal rammelt misschien, maar haar inzet is 100%. Ze laat hier zien dat ze een actieheld kan dragen.
10. 100 Things to Do Before High School
Waar het begon. Als CJ Martin zie je al precies wat haar later zo goed zou maken: timing.
Zelfs in een simpele jeugdserie had ze al die natuurlijke flair. Ze dwong het beeld naar zich toe, niet door te schreeuwen, maar door gewoon ‘aan’ te staan. De basis was er toen al.
