Top 10 Beste Films Vergelijkbaar met John Wick

Hoewel het zich afspeelt in een post-apocalyptische woestijn in plaats van een neon-verlichte stad, deelt het dezelfde filosofie: actie is het verhaal. Regisseur George Miller serveert in feite een twee uur durende achtervolging die eruitziet als een bewegend schilderij.

De praktische effecten zijn verbluffend; hier vliegen echte auto's door de lucht, geen computerpixels. Tom Hardy is de perfecte, zwijgzame held, maar het is Charlize Theron (daar is ze weer) die als Furiosa de show steelt in dit visuele meesterwerk.

Vergeet de gadgets en de onzichtbare auto's; dit was de reboot die Bond menselijk maakte. Daniel Craig speelt een 007 die nog ruw aan de randjes is, fouten maakt en wiens knokkels openliggen na een gevecht.

De openingsscène met de parkour-achtervolging zette meteen de toon: dit is fysiek, zweterig en gevaarlijk. Net als bij Wick voel je dat de held kwetsbaar is, wat de spanning vele malen groter maakt dan in de oude films.

Noem het gerust "John Wick in Berlijn", en dat is niet gek: regisseur David Leitch stond aan de wieg van beide films. Charlize Theron is angstaanjagend goed als Lorraine Broughton, een spionne die zich letterlijk een weg baant door de Koude Oorlog.

Het hoogtepunt is de fameuze vechtscène in het trappenhuis, die in één (schijnbaar) ononderbroken shot is gefilmd. Je voelt elke klap, elke blauwe plek en de pure uitputting van het personage. Theron bewijst hier dat ze qua fysiek acteerwerk iedereen aankan.

Als je dacht dat John Wick intens was, heb je deze Indonesische sloopkogel nog niet gezien. Een SWAT-team komt vast te zitten in een flatgebouw vol criminelen en moet zich een weg naar boven (en weer naar beneden) vechten.

Het verhaal past op een bierviltje, maar de actie is ongeëvenaard. De pencak silat-vechtstijl is snel, brutaal en dodelijk efficiënt. Het is anderhalf uur pure adrenaline zonder adempauze, waarbij je soms vergeet te knipperen.

Geschreven door de bedenker van John Wick, maar met een briljante twist: de held is Bob Odenkirk, die we vooral kennen als de gladde advocaat Saul Goodman. Hij speelt een saaie huisvader die na een inbraak breekt en zijn oude leven als "auditor" oppakt.

Het geniale zit hem in de rommeligheid. Waar John Wick een balletdanser is, is dit personage roestig. Hij incasseert, bloedt en struikelt, wat de actie pijnlijk realistisch en grappig maakt. De vechtscène in de bus is nu al een klassieker.

Viggo Mortensen speelt een zachtaardige café-eigenaar die een heldendaad verricht, waarna zijn duistere verleden hem inhaalt. Het is trager dan Wick, maar de uitbarstingen van geweld zijn des te schokkender.

Regisseur David Cronenberg focust op de impact van geweld op een gezin. De actie is niet "cool" gefilmd, maar kort, hard en lelijk. Het laat zien wat er gebeurt als een professionele moordenaar probeert te doen alsof hij een normale burger is.

Denzel Washington is Robert McCall, een man die zijn dagen slijt in een bouwmarkt en 's nachts de balans herstelt voor de hulpelozen. Net als Wick is hij een gepensioneerde specialist die je absoluut niet moet storen tijdens zijn routine.

Het plezier zit hem in zijn methodische aanpak. Hij klokt zijn gevechten, analyseert zijn omgeving en gebruikt alles wat voorhanden is (inclusief tuingereedschap) om zijn vijanden uit te schakelen. Denzel brengt een heerlijke, rustige dreiging mee.

Misschien wel de donkerste film uit dit rijtje. Hoewel Emily Blunt de hoofdrol speelt, is het Benicio del Toro's personage Alejandro dat John Wick-fans zal aanspreken. Hij is de stille, meedogenloze kracht in de achtergrond van de drugsoorlog.

De spanning in deze film is ondraaglijk, vooral tijdens de scène bij de grensovergang. Het is minder "non-stop actie" en meer "non-stop dread", maar de momenten dat het geweld losbarst, zijn van een angstaanjagende efficiëntie.

Voordat John Wick er was, veranderde Jason Bourne het actielandschap. Matt Damon speelt de man zonder geheugen die ontdekt dat hij een dodelijk wapen is. De film introduceerde een rauwe, snelle montagestijl die nog jarenlang gekopieerd zou worden.

De focus op realisme en improvisatie (iemand uitschakelen met een balpen) was baanbrekend. Bourne is net als Wick een man die eigenlijk met rust gelaten wil worden, maar te goed is in zijn werk om te ontsnappen.

Waar John Wick een ballet van kogels is, is dit een musical van auto-achtervolgingen. Edgar Wright monteerde de hele film op het ritme van de soundtrack. Elke klap, elk schot en elke gierende band valt precies op de maat.

De actie is misschien minder bloederig, maar de precisie en stijl zijn onmiskenbaar. Het is een film die bruist van de energie en laat zien dat actiechoreografie net zo kunstzinnig kan zijn als een dansvoorstelling.