Lara Croft is niet zomaar een gamepersonage — ze is een cultureel fenomeen. Met haar pistolen, vlecht en grenzeloze lef veroverde ze eind jaren 90 de wereld. Maar zodra ze de sprong maakte naar het witte doek, begon een ander soort avontuur: eentje met pieken en dalen, bewondering en kritiek. Waar de games vaak moeiteloos balanceerden tussen mysterie, actie en puzzels, hadden de films het moeilijker. Elke incarnatie probeerde iets anders: sexy superheldin, menselijke overlever, archeologe met daddy issues — maar geen enkele versie wist de magie van de games helemaal te vangen.
Toch zijn ze elk, op hun eigen manier, interessant. Van de brullende camp van Angelina Jolie tot de grimmige reboot met Alicia Vikander: dit is de filmgeschiedenis van Tomb Raider — van sterkste tot zwakste.
1. Tomb Raider (2018)
In 2018 werd Lara opnieuw uitgevonden, deze keer als een jonge vrouw die geen superheld is, maar iemand die met bloed, zweet en vuisten haar weg moet vinden. Alicia Vikander speelt haar als een beginnende avonturier — kwetsbaar, koppig en fysiek geloofwaardig. Gebaseerd op de game-reboot uit 2013 volgt de film Lara’s eerste expeditie: een zoektocht naar haar verdwenen vader op een mysterieus eiland vol valstrikken en geheimen.
De actie is rauw, de sfeer grimmig en de toon serieus. Niet alles werkt — het script leunt op bekende clichés en de visuele effecten zijn soms wat goedkoop — maar er zit oprechte ambitie in. Deze Lara probeert niet cool te zijn, maar over te leven. En dat maakt haar des te sterker.
2. Lara Croft: Tomb Raider (2001)
Angelina Jolie ís Lara Croft, althans: de Lara uit de oude games. Ze straalt kracht, arrogantie en seksappeal uit en draagt haar pistolen als verlengstuk van haar wilskracht. De film zelf is een product van z’n tijd: flitsende montage, loeiharde soundtrack, rare Illuminati-verhaallijn en stunts die de zwaartekracht vergeten.
Toch werkt het op zijn manier. Jolie is magnetisch, en het is moeilijk om je te vervelen tijdens de bombastische actie. Als popcornvermaak is dit een vermakelijke achtbaan, al voelt het vandaag de dag wel wat gedateerd — met dialogen die uit een energiedrankreclame lijken te komen.
3. Lara Croft Tomb Raider: The Cradle of Life (2003)
Het vervolg probeert alles serieuzer te maken: minder game-actie, meer Indiana Jones. Lara reist naar Griekenland, China en Afrika op zoek naar de mythische Doos van Pandora, terwijl ze haar ex (Gerard Butler) tegen het lijf loopt. De film oogt verzorgder, met mooiere decors en meer nadruk op het archeologische aspect.
Maar tegelijk verdwijnt veel van de charme. Jolie lijkt minder betrokken, de actie is minder speels en Butler’s rol als sidekick/liefde voelt geforceerd. Alles klopt op papier, maar het mist de energie die het eerste deel zo vermakelijk maakte.
Tomb Raider op film blijft een zoektocht
Geen van de Tomb Raider-films is perfect. De ene is te serieus, de ander te absurd. Maar samen vormen ze een interessant portret van hoe Hollywood worstelt met vrouwelijke actiehelden die méér zijn dan uiterlijk vertoon. Vikander bracht Lara menselijkheid. Jolie bracht kracht en flair. En hoewel geen van beiden het complete plaatje biedt, blijft het fascinerend om te zien hoe filmmakers telkens opnieuw proberen haar verhaal te vertellen.
Wie weet lukt het de volgende keer wel. Tot die tijd: dit zijn de Lara’s die we hebben — en stiekem zijn ze elk best leuk, op hun eigen manier.
