De Texas Chain Saw Massacre-franchise is een hoeksteen van de horrorfilm. Sinds de eerste brute kennismaking met Leatherface in de jaren zeventig heeft de reeks vele vormen aangenomen, van bloedserieuze terreur tot gitzwarte komedie.
Hier is de ranglijst van alle negen films, van de grootste teleurstelling tot het absolute meesterwerk.
9. Texas Chainsaw Massacre (2022)
Deze Netflix-poging probeert de formule van moderne legacy sequels te volgen, het resultaat is teleurstellend.
Een groep influencers wil een verlaten stadje in Texas gentrificeren, de bejaarde Leatherface denkt daar anders over. De film probeert geforceerd actuele thema’s aan te stippen en de terugkeer van Sally Hardesty voelt als een gemiste kans.
8. The Texas Chainsaw Massacre: The Next Generation (1995)
Voordat ze wereldberoemd werden, speelden Matthew McConaughey en Renée Zellweger in dit bizarre deel. De film slaat een vreemde weg in door de moordzuchtige familie onderdeel te maken van een geheime illuminati-achtige organisatie.
Het acteerwerk van McConaughey is extreem over de top en de oorspronkelijke toon van de reeks is volledig verdwenen. De productie lag jaren op de plank voordat deze eindelijk werd uitgebracht.
7. The Texas Chainsaw Massacre: The Beginning (2006)
Deze prequel op de remake van 2003 richt zich op de oorsprong van Leatherface. We zien hoe hij zijn eerste masker maakt en zijn baan in het slachthuis verliest.
De film leunt zwaar op expliciet geweld en martelscènes, het mist echter de onderhuidse spanning die het origineel zo sterk maakte. R. Lee Ermey keert terug als de sadistische Sheriff Hoyt, wat zorgt voor de nodige dreiging in een verder nogal standaard slasher.
6. Leatherface (2017)
Franse regisseurs probeerden een psychologische draai aan de franchise te geven met dit oorsprongsverhaal.
We volgen een groep ontsnapte psychiatrische patiënten, waarbij de film de kijker lang in het onzeker laat wie van hen uiteindelijk de kettingzaag zal oppakken. Het voelt meer als een brute roadmovie dan als een klassieke Texas Chainsaw-film. Pas in de laatste minuten zien we de transformatie naar de iconische moordenaar.
5. Texas Chainsaw 3D (2013)
Dit deel negeert alle vervolgen en sluit direct aan op de film uit 1974. Een jonge vrouw ontdekt dat ze een landhuis heeft geërfd, inclusief haar beruchte neef in de kelder.
De film probeert Leatherface bijna als een anti-held neer te zetten, een keuze die de nodige discussie opriep. De tijdlijn van de film klopt van geen kanten, de 3D-effecten en de terugkeer naar de oorspronkelijke sfeer maken het voor sommige fans toch vermakelijk.
4. Leatherface: The Texas Chainsaw Massacre III (1990)
In een vroege rol zien we Viggo Mortensen als lid van de kannibalistische familie. De film had veel potentie, door zware censuur bleef er in de bioscoopversie echter weinig van het geweld over. De unrated-versie is een stuk sterker en laat zien dat dit deel de rauwe energie van de reeks probeerde vast te houden.
3. The Texas Chainsaw Massacre 2 (1986)
Regisseur Tobe Hooper keerde terug voor dit vervolg en koos voor een radicale stijlbreuk. De film is een gitzwarte komedie vol bizarre personages, zoals Chop Top. Dennis Hopper speelt een wraakzuchtige ex-ranger die gewapend met eigen kettingzagen de confrontatie aangaat. De decors van de ondergrondse schuilplaats zijn fantastisch en de film is inmiddels uitgegroeid tot een grote cultklassieker.
2. The Texas Chainsaw Massacre (2003)
Deze remake slaagt erin de grimmige en vuile sfeer van de jaren zeventig te vertalen naar een modernere look. Het ziet er grauw en onheilspellend uit. Jessica Biel zet een sterke hoofdrol neer en Leatherface is hier angstaanjagender en bruter dan ooit.
De film was een groot commercieel succes en bewees dat een klassiek horrorverhaal met de juiste regie ook voor een nieuw publiek kan werken.
1. The Texas Chain Saw Massacre (1974)
Het origineel blijft het onbetwiste meesterwerk. Met een minimaal budget creëerde Tobe Hooper een film die aanvoelt als een koortsdroom. De horror komt hier niet van liters bloed, van de suggestie en het ijzingwekkende geluidsontwerp. De diner-scène aan het einde is een van de meest ongemakkelijke momenten in de filmgeschiedenis.
Het is een rauwe, documentaire-achtige ervaring die het genre voorgoed veranderde.
