12 Beste films met de Franse actrice Marion Cotillard

Een transformatie die zijn gelijke in de filmgeschiedenis nauwelijks kent. Cotillard kroop met huid en haar in de getormenteerde ziel van chanson-icoon Édith Piaf: van een brutale straatzangeres in Parijs tot een door artritis en verslaving kromgetrokken wrak van amper veertig jaar oud. Haar vertolking van Non, je ne regrette rien bezorgt nog altijd kippenvel en leverde haar volkomen terecht de Oscar op.

Als de tragische schim van Cobbs (Leonardo DiCaprio) overleden vrouw is Mal het gevaarlijkste obstakel in Christopher Nolans droomwerelden. Cotillard speelt haar niet als een simpele schurk, maar als een verwoestende projectie van schuldgevoel en onderdrukte liefde die de rand tussen realiteit en illusie laat vervagen.

Na een gruwelijk ongeval verliest orka-trainster Stéphanie beide onderbenen. Regisseur Jacques Audiard toont haar wederopstanding via een onwaarschijnlijke, rauwe band met een dakloze straatvechter (Matthias Schoenaerts). Cotillards fysieke moed en de scène waarin ze op Katy Perrys Firework opnieuw haar armen beweegt, zijn adembenemend mooi.

De gebroeders Dardenne stripten Cotillard van elke vorm van glamour. Als Sandra moet ze in één enkel weekend al haar fabrieksmedewerkers persoonlijk overtuigen om hun jaarlijkse bonus op te geven zodat zij haar baan kan behouden. Cotillards nerveuze uitputting, schaamte en overlevingsdrang leverden haar een zeldzame tweede Franstalige Oscarnominatie op.

Aanvankelijk lijkt Miranda Tate een nobele filantroop en bondgenoot van Bruce Wayne, maar in de explosieve climax van Nolans trilogie ontpopt ze zich tot de meedogenloze dochter van Ra's al Ghul die het werk van haar vader in Gotham City wil voltooien.

In Woody Allens nostalgische droomwandeling door de jaren twintig is Cotillard de betoverende muze van Pablo Picasso en Amedeo Modigliani. Haar melancholische verlangen naar de Belle Époque vangt perfect de kernboodschap dat mensen altijd dromen van een gouden tijdperk dat niet het hunne is.

Tegenover Michael Fassbender bracht Cotillard een huiveringwekkende, ijzige beheersing naar de beroemdste manipulator uit de literatuur. Haar ingetogen traan tijdens de Out, damned spot-monoloog in een mistige Schotse kapel maakt haar waanzin des te beklemmender.

In Robert Zemeckis stijlvolle Tweede Wereldoorlog-thriller speelt Cotillard een Franse verzetsstrijdster in Casablanca die trouwt met een Canadese inlichtingenofficier (Brad Pitt), totdat het vermoeden rijst dat ze een Duitse spionne is. Cotillards ondoorgrondelijke blik houdt de spanning tot de laatste seconde vast.

Voor haar bijrol als de wraakzuchtige courtisane Tina Lombardi in Jean-Pierre Jeunets visuele epos over de Eerste Wereldoorlog won Cotillard haar eerste César. Met een dodelijke hoedenspeld en vlijmscherpe wraakzucht steelt ze elke scène.

Als de trotse garderobejuffrouw die het hart steelt van bankovervaller John Dillinger (Johnny Depp), brengt Cotillard een vurige loyaliteit naar Michael Manns misdaaddrama. Haar verhoorscène waarin ze weigert haar geliefde te verraden ondanks brute mishandeling, toont pure ruggengraat.

In Steven Soderberghs griezelig profetische pandemiefilm speelt Cotillard een epidemioloog van de Wereldgezondheidsorganisatie die naar Hong Kong reist om 'patiënt nul' op te sporen en vervolgens gegijzeld wordt door wanhopige dorpelingen die vaccins eisen. Haar morele integriteit geeft het kille drama een warm menselijk anker.

In Leos Carax barokke popopera zingt Cotillard zélf de partijen van de wereldberoemde sopraan Ann. Haar tragische huwelijk met een destructieve stand-up comedian (Adam Driver) en de geboorte van hun houten marionettenkind vormen een uitzinnige, hypnotiserende odyssee.