Ron Howard is de meest betrouwbare regisseur van Hollywood. Hij begon als dat roodharige jongetje uit Happy Days, maar groeide uit tot een meesterverteller die moeiteloos schakelt tussen genres. Van claustrofobische thrillers tot grootschalige ruimte-epossen: Howard levert altijd vakwerk.
Hij is geen regisseur die schreeuwt om aandacht met wilde camerabewegingen, maar iemand die zijn acteurs laat stralen en het verhaal centraal stelt.
1. Apollo 13 (1995)
Dit is het onbetwiste meesterwerk van Howard. Het verhaal van de mislukte maanmissie had sentimenteel kunnen worden, maar Howard kiest voor pure spanning en competentie. Hij laat zien hoe een groep mannen met rekenlinialen en ducttape het onmogelijke presteert.
De beroemde zin “Houston, we have a problem” kennen we allemaal, maar het is de sfeer die blijft hangen. De film voelt beklemmend echt; je ruikt het zweet en de angst in die koude capsule. Een ode aan professionaliteit die nooit verveelt.
2. A Beautiful Mind (2001)
Met deze film won hij eindelijk zijn Oscars voor Beste Film en Beste Regisseur. Het verhaal van wiskundige John Nash is visueel verbluffend: Howard laat ons letterlijk zien hoe de schizofrenie van Nash werkt, zonder dat het een trucje wordt.
Russell Crowe speelt hier de rol van zijn leven, maar Howard zorgt voor de balans. Hij maakt van een zwaar onderwerp over mentale gezondheid een meeslepende thriller en een ontroerend liefdesverhaal. Jennifer Connelly is daarbij het onmisbare, emotionele anker.
3. Rush (2013)
Je hoeft niets met Formule 1 te hebben om op het puntje van je stoel te zitten bij Rush. Howard brengt de rivaliteit tussen de hedonistische James Hunt en de methodische Niki Lauda in beeld als een gladiatorengevecht.
Het geluid, de montage en de snelheid zijn overweldigend, maar de film werkt door de psychologie. Howard laat zien dat deze twee mannen, hoe verschillend ook, elkaar nodig hebben om te excelleren. Daniel Brühl is angstaanjagend goed als Lauda.
4. Frost/Nixon (2008)
Een film die bijna volledig bestaat uit twee mannen die in een stoel zitten en praten, klinkt saai. Maar Howard maakt van de interviews tussen David Frost en Richard Nixon een intellectuele bokswedstrijd die spannender is dan menig actiefilm.
Hij gebruikt extreme close-ups om elke zweetdruppel en elke zenuwtrekking te vangen. Frank Langella (Nixon) en Michael Sheen (Frost) zijn aan elkaar gewaagd in dit spel van ego’s, waarbij Howard feilloos blootlegt hoe media en politiek met elkaar verweven zijn.
5. Thirteen Lives (2022)
Dit waargebeurde verhaal over de redding van het Thaise voetbalteam uit een grot is Howard op zijn best: geen opsmuk, geen vals sentiment, gewoon pure focus. Hij filmt de duikscènes zo claustrofobisch dat je als kijker soms naar adem moet happen.
Wat deze film zo sterk maakt, is dat Howard de heldenrol niet aan één Hollywood-ster geeft. Het is een collectieve inspanning van duikers, vrijwilligers en lokale boeren. Een ingetogen, maar ontzettend effectieve thriller over samenwerking.
6. Eden (2024)
In deze donkere survival-thriller, met een sterrencast waaronder Ana de Armas en Jude Law, zoekt Howard de grenzen van de menselijke natuur op. Een groep mensen zoekt een utopie op de Galápagos, maar ontdekt dat je jezelf nooit echt kunt ontvluchten.
Het is rauwer en cynischer dan we van Howard gewend zijn. Hij ruilt zijn optimisme in voor een grimmige blik op wat er gebeurt als sociale structuren wegvallen. Een gedurfde stap in zijn late carrière die verrassend goed uitpakt.
7. Cinderella Man (2005)
Wederom Russell Crowe, dit keer als de bokser James J. Braddock tijdens de Grote Depressie. Howard weet als geen ander hoe je een inspirerend “underdog”-verhaal moet vertellen zonder dat het goedkoop aanvoelt.
Je voelt elke klap die Braddock krijgt. Howard focust niet alleen op de sport, maar vooral op de honger en de wanhoop van de jaren ’30. Het is ouderwetse cinema in de beste zin van het woord: groots, emotioneel en meeslepend.
8. Parenthood (1989)
Voordat series als Modern Family bestonden, maakte Howard deze warme ensemblefilm. Hij laat het ouderschap zien in al zijn chaos: de angst, de humor, de teleurstellingen en de liefde.
Steve Martin is briljant als de neurotische vader, maar Howard geeft elk personage in de gigantische cast ruimte. Het is een eerlijke film die erkent dat er geen handleiding is voor het opvoeden van kinderen, en dat dat eigenlijk best oké is.
9. Splash (1984)
De film die Tom Hanks een ster maakte en Howard op de kaart zette als hit-regisseur. Een man wordt verliefd op een zeemeermin (Daryl Hannah) in New York. Het klinkt belachelijk, maar Howard regisseert het met zoveel charme dat je erin meegaat.
Het is een sprookje met een groot hart en perfecte komische timing. Howard weet precies de balans te vinden tussen de romantiek en de absurditeit van de situatie. Een heerlijke 80s-klassieker die nog steeds werkt.
10. Cocoon (1985)
Een groep bejaarden vindt een “fontein van de eeuwige jeugd” in een zwembad vol buitenaardse wezens. Howard behandelt zijn oudere cast met zeldzaam veel respect en liefde; ze zijn geen grap, maar mensen met verlangens en verdriet.
Het is pure sciencefiction-sentimentaliteit, maar het werkt. Howard raakt hier thema’s aan als sterfelijkheid en vriendschap op een manier die ontroert. Een film die je een warm gevoel geeft, zonder dat het té zoetsappig wordt.
