15 Bizarre weetjes over Nicolas Cage

Geboren als Nicolas Kim Coppola in 1964, is hij een neef van regisseur Francis Ford Coppola. Al vroeg koos hij een andere naam om nepotismeverdachtmakingen te ontwijken.

Hij werd Nicolas Cage, naar de Marvel-superheld Luke Cage en met een knipoog naar de avant-gardekomponist John Cage. Zo legde hij meteen zijn mix van popcultuur en experiment bloot.

Cage won een Oscar voor Leaving Las Vegas en werd daarna een van de grootste actiessterren met films als The Rock, Con Air en Face/Off. Weinig acteurs wisselen zó soepel tussen arthousepijn en popcornknallen.

Later keerde hij verrassend sterk terug met Mandy, Pig en The Unbearable Weight of Massive Talent, waarmee hij bewees dat zijn unieke energie perfect werkt in moderne, eigenwijze cinema.

Voor het oorlogstrauma in Birdy liet hij twee tanden verwijderen om het fysieke gevoel van pijn en ontwrichting beter te begrijpen. Geen make-uptruc, maar echte ingreep.

Dat extreme commitment vernieuwde zijn reputatie: niet alleen een Coppola-familielid, maar een acteur die letterlijk offers brengt voor een rol.

De cultfilm waarin hij langzaam ontwaakt, bevat een scène waarin Cage daadwerkelijk een kakkerlak eet. Het was zijn idee om de walging en obsessie van het personage tastbaar te maken.

Jaren later grapte hij dat hij het iedereen afraadt. Het shot werd iconisch en verklaart waarom zijn rollen zelden halfslachtig voelen.

Cage kocht op een veiling een miljoenen jaren oude Tyrannosaurus-bottenkop. Later bleek het fossiel illegaal uit Mongolië te zijn gesmokkeld, waarna hij het object terugliet keren zonder gedoe te maken.

De episode vat hem samen: obsessie met wonderlijke objecten, maar ook de bereidheid om verantwoordelijkheid te nemen als het misgaat.

Als stripfanaat bezat hij Action Comics #1, het debuut van Superman. Het exemplaar werd ooit uit zijn huis gestolen en jaren later wonderlijk teruggevonden in een opslagbox.

Cage verkocht het vervolgens voor een recordbedrag. De man die zijn zoon Kal-El noemde, schreef daarmee strips- en veilinggeschiedenis.

De LaLaurie Mansion in New Orleans, bekend van macabere verhalen, stond een tijdlang op zijn naam. Hij gebruikte het huis als inspiratiebron en omdat hij gefascineerd is door Amerikaanse folklore.

Het pand werd later weer verkocht, maar de aankoop is een schoolvoorbeeld van zijn voorliefde voor duistere geschiedenis en excentrieke prestigeobjecten.

Rond 2009 kreeg Cage te maken met grote belasting- en schuldproblemen. In plaats van te verdwijnen uit schaamte, ging hij juist meer werken dan ooit, ook in kleinere of video-on-demand-producties.

Dat leverde hem een imago op van onstuitbare vakman die elke set benadert alsof het zijn eerste of laatste is. En het wierp vruchten af: artistieke rehabilitatie en opnieuw grote bioscoophits.

Cage trouwde meerdere keren, onder wie met Patricia Arquette en Lisa Marie Presley, en maakte turbulente periodes mee die de roddelpers smakelijk vond.

In recente jaren vond hij rust en vadergeluk met een nieuw huwelijk en een dochter. De wervelwind werd gaandeweg meer een zeebries, al blijft hij onmiskenbaar Nicolas Cage.

Jarenlang stond hij bekend om zijn bijzondere huisdieren, van exotische reptielen tot een beroemd geworden octopus die hem naar eigen zeggen hielp bij het observeren van gedrag en beweging.

Het klinkt absurd, maar in de logica van een acteur die elke nuance wil bestuderen is het volkomen Cage: kijk naar de natuur, kopieer het in een scène en maak het groter dan het leven.

Cage noemt zijn benadering “nouveau shamanic”: intens, lichamelijk, ritueel bijna. Hij zoekt naar larger-than-life gebaren die toch emotioneel waar aanvoelen, een stijl die hij even serieus als speels inzet.

Het resultaat is een acteren dat je niet alleen ziet maar voelt. Soms vol overgave en maniakaal, dan weer microscopisch klein en breekbaar. Altijd herkenbaar Cage.

Op zijn hoogtepunt kocht Cage kastelen in Europa, herenhuizen in de VS en zelfs een privé-eiland. De meest bizarre aankoop is een piramidevormige tombe in New Orleans, al klaar voor zijn uiteindelijke rustplaats.

Het klinkt als mythologie, maar hij wandelt graag letterlijk door zijn eigen legende. Las Vegas heeft neon, Cage heeft steen.

Scènes uit The Wicker Man en Vampire’s Kiss zijn internetgoud geworden. Cage omarmt het zonder defensief te doen, maar legt uit dat het voor hem serieuze expressieve keuzes waren.

Dat dubbele leven, zowel meme als metier, is precies wat hem modern maakt. Hij weet hoe cultuur werkt en speelt er met open vizier in mee.

Regisseurs beschrijven hem als altijd voorbereid en nooit bang om rare ideeën te proberen. Hij komt met schetsen van gebaren, ritmes en stemhoogtes, alsof hij een song repeteert.

Op set is hij tegelijk leadzanger en karakteracteur. Dat verklaart waarom zelfs een middelmatige film met Cage toch één onvergetelijke scène kan hebben die nog wekenlang nagalmt.

Van romantische outlaw tot getormenteerde alcoholist, van maniakale FBI-rivaal tot zwijgende wreker, van meta-Cage tot zachtmoedige chef-kok in Pig: hij wisselt van huid zonder zijn ziel kwijt te raken.

Het schokkendste is misschien simpel: achter de excentrieke aankopen en wilde headlines staat een ambachtsman die al veertig jaar radicaal gelooft in cinema. Hij kiest niet altijd veilig, maar bijna nooit lauw. En precies daarom blijft hij boeiend, onvoorspelbaar en, ja, onvervangbaar.