12 Weetjes over Humphrey Bogart

Voordat Hollywood hem ontdekte, speelde Bogart jarenlang kleine rollen op Broadway. In films werd hij vervolgens vastgezet als pistoolzwaaiende gangster. Zijn doorbraak als “echte” ster kwam pas toen hij eindelijk heldhaftige antihelden mocht spelen.

Met de film The Petrified Forest (1936) brak hij door.  Met High Sierra (1941) werd hij een echte ster en met Casablanca (1942) werd hij een superster. Rick Blaine, cynisch maar romantisch tot op het bot, werd het archetype dat sindsdien op duizenden posters hangt.

Hij won zijn enige Academy Award als beste acteur voor The African Queen (1951). Ironisch genoeg kreeg hij géén Oscar voor de rol waarmee de wereld hem het meest vereenzelvigt.

Humphrey DeForest Bogart kwam ter wereld op 25 december 1899 in New York. Kerstkind of niet: zijn jeugd was minder idyllisch dan het klinkt, met ambitieuze ouders en hoge verwachtingen die hij aanvankelijk níét waarmaakte.

Op de set van To Have and Have Not (1944) ontmoette hij Lauren Bacall. Hun leeftijdsverschil, hun flirterige dialogen en die beroemde “whistle”-repliek: het werd een van Hollywoods grootste liefdesverhalen, op én naast het scherm.

Lang vóór Sinatra’s boys werd Bogarts vriendenclub in Holmby Hills al gekscherend “The Rat Pack” genoemd, een bijnaam die Bacall bedacht na een wild avondje. Bogie was de informele aanvoerder: gevat, loyaal, wars van poespas.

In 1947 sloot hij zich aan bij een groep sterren die publiekelijk protesteerden tegen heksenjachten in Hollywood. Hij slikte later sommige uitlatingen in onder druk.

De bekende sneer in zijn bovenlip (en die karakteristieke dictie) kwam door een jeugdongeluk dat hem een litteken en licht afwijkende articulatie bezorgde. Dat “foutje” werd later zijn handelsmerk.

Als hij níét filmde, voer hij. Zijn zeilboot heette Santana; zeilen was zijn ontsnapping aan studio’s, roddel en schema’s. Vrienden wisten: wil je Bogie echt zien glimlachen, zet hem op het water.

De whisky en sigaretten waren echt, maar ook de discipline. Bogart leerde teksten woord voor woord, was stipt en sloeg zelden een dag over. Zijn cool kwam niet vanzelf, het was vakmanschap, zorgvuldig geslepen.

Met titels als The Maltese Falcon en To Have and Have Not vestigde Bogart het beeld van de private eye: rap van tong, hard van buiten, zacht van binnen. Zijn morele kompas was nooit netjes en juist daarom geloofde je hem.

Zijn laatste film, The Harder They Fall (1956), is een donker bokssprookje. Kort daarna overleed hij aan kanker, 57 jaar oud. De hoed, de jas, de blik: ze bleven. Bogart verdween, de attitude niet.