Julianne Moore is de koningin van de onderdrukte emotie. Niemand kan zo goed “instorten” als zij, maar ze is net zo sterk als ze ijzig kalm blijft. Ze is niet bang om lelijk, onsympathiek of totaal hysterisch te zijn.
Van 90s indie-films tot recente hits op Netflix en Apple TV+: ze blijft zichzelf opnieuw uitvinden. Dit zijn haar 10 beste rollen tot en met 2025, waarbij ze vaak de film redt, zelfs als het script dat niet verdient.
1. Far From Heaven (2002)
Dit is perfectie. In dit melodrama speelt ze de ideale jaren ’50 huisvrouw wiens leven langzaam afbrokkelt. Het geniale aan haar spel is de glimlach die ze constant ophoudt, terwijl je in haar ogen pure paniek ziet.
Het is acteren in de stijl van vroeger, maar met de psychologische diepgang van nu. Ze breekt je hart zonder ooit echt hardop te klagen. Misschien wel de mooiste rol die ze ooit heeft gespeeld.
2. May December (2023)
Hier laat ze een compleet andere kant zien: die van de manipulator. Als Gracie Atherton-Yoo is ze kinderlijk en naïef, maar onder die pastelkleurige kleding schuilt een monster.
Het is fascinerend hoe ze met een klein slisje en een passief-agressieve houding iedereen om haar heen in de tang houdt. Je krijgt de kriebels van haar, en dat is precies de bedoeling. Een briljante studie in ontkenning.
3. Safe (1995)
Voor velen haar echte meesterwerk. Ze speelt Carol White, een vrouw die letterlijk en figuurlijk allergisch wordt voor de 20e eeuw. Het is een extreem stille, bijna “saaie” rol die langzaam verandert in een nachtmerrie.
Moore maakt zichzelf hier zo klein en kwetsbaar dat het fysiek ongemakkelijk is om naar te kijken. Geen grote tranen, maar een vrouw die langzaam verdwijnt in haar eigen omgeving. Doodeng.
4. The Room Next Door (2024)
Haar samenwerking met Pedro Almodóvar en Tilda Swinton was in 2024 hét gesprek van de dag. Moore speelt de vriendin die getuige is van het gekozen levenseinde van haar maatje.
Het is een zware zit, maar Moore brengt een noodzakelijke warmte en nuchterheid. Waar de film soms neigt naar melodrama, houdt zij het menselijk en geaard. Haar chemie met Swinton is de enige reden dat deze film werkt.
5. Boogie Nights (1997)
Als Amber Waves is ze de moederfiguur voor een groep beschadigde pornosterren. Ze is tragisch, verslaafd en wanhopig op zoek naar haar eigen kind, maar probeert ondertussen iedereen te redden.
De scène waarin ze strak van de coke de voogdij over haar zoon probeert te regelen, is pijnlijk goed. Ze geeft de porno-industrie hier een menselijk, kloppend hart.
6. Still Alice (2014)
De film waar ze eindelijk haar Oscar voor kreeg. Als hoogleraar taalkunde die vroegtijdig Alzheimer krijgt, vermijdt ze alle clichés. Ze speelt geen slachtoffer, maar iemand die vecht om zichzelf te blijven.
De speech die ze halverwege de film geeft, terwijl ze met een markeerstift de regels moet volgen om niet de draad kwijt te raken, is verwoestend. Eerlijk is eerlijk: de film zelf is een tikkeltje “film van de week”, maar Moore tilt het naar een hoger niveau.
7. Magnolia (1999)
Niemand kan zo goed “flippen” als Julianne Moore in een apotheek. Als de trofee-vrouw van een stervende man, stort ze volledig in onder schuldgevoel en medicatie.
Het is acteren op volume 11, vol hysterie en snotterende huilbuien. Bij een andere actrice zou het lachwekkend zijn, bij haar voel je de pure wanhoop. Ze is een open zenuw in deze film.
8. The Big Lebowski (1998)
Soms vergeten we hoe grappig ze kan zijn. Als de avant-garde kunstenares Maude Lebowski is ze heerlijk bizar. Haar stijve dictie en die rare lach zijn iconisch geworden.
Het is een kleine rol, maar ze steelt elke scène van Jeff Bridges. Het bewijs dat ze zichzelf totaal niet serieus neemt en bereid is om er belachelijk uit te zien voor een goede grap.
9. Maps to the Stars (2014)
In deze satire op Hollywood speelt ze Havana Segrand, een actrice die over haar hoogtepunt heen is. Ze is gemeen, jaloers en viert zelfs de dood van het kind van een concurrent.
Moore is hier op haar allerlelijkst (qua karakter). Ze laat alle ijdelheid varen in scènes op het toilet en tijdens therapiesessies. Het is een walgelijk personage dat je toch niet kunt negeren.
10. The Hours (2002)
Nog een jaren ’50 huisvrouw, maar heel anders dan in Far From Heaven. Hier speelt ze Laura Brown, een vrouw die zo diep ongelukkig is dat ze haar gezin wil verlaten (of erger).
De verstikkende sfeer in haar huis is bijna tastbaar. Moore speelt iemand die eigenlijk al dood is vanbinnen, maar op de automatische piloot taarten bakt. Beklemmend en pijnlijk herkenbaar voor velen.
