12 Beste Films met Daniel Day-Lewis

"I have a competition in me. I want no one else to succeed." Als de door hebzucht en haat verteerde oliebaron Daniel Plainview leverde Day-Lewis een van de meest intimiderende acteerprestaties uit de filmgeschiedenis. Zijn bulderende stem, hinkende tred en de maniakale milkshake-uitbarsting in de bowlingbaan zijn voor eeuwig in het filmgeheugen gegrift.

Met een glazen oog met de Amerikaanse adelaar erin gekerfd en een vlijmscherp slagersmes in de hand steelt Bill the Butcher elke millimeter van Martin Scorsese's New Yorkse epos. Day-Lewis leerde voor de rol echt vlees snijden en weigerde zelfs een warme jas te dragen tijdens barre vrieskou omdat die in 1863 niet bestond. Pure, angstaanjagende cinema.

Steven Spielberg wachtte jaren tot Day-Lewis instemde met de rol van de zestiende president van de Verenigde Staten. In plaats van een stoffig historisch monument neer te zetten, bracht hij Lincoln tot leven als een zacht pratende, humoristische verhalenverteller die met tactisch vernuft en ijzeren wil de slavernij wist af te schaffen. Goed voor zijn historische derde Oscar.

Zijn grote internationale doorbraak en eerste Oscar. Als de Ierse schilder en dichter Christy Brown, die door een hersenverlamming alleen controle had over zijn linkervoet, weigerde Day-Lewis maandenlang zijn rolstoel te verlaten, zelfs buiten de draaidagen om. Een verbluffend eerlijke prestatie zonder een greep naar vals sentiment.

Gevangengenomen en gemarteld voor een IRA-bomaanslag die hij nooit pleegde: het waargebeurde drama van Gerry Conlon grijpt naar de keel. Day-Lewis bracht dagenlang vrijwillig door in een ijskoude politiecel om de verwoestende paranoia en uitputting te ervaren. De botsingen met zijn vader (gespeeld door Pete Postlethwaite) bezorgen een brok in de keel.

Als dit werkelijk zijn afscheid van het witte doek blijft, dan is het een vorstelijk vaarwel. Als de obsessieve, maniakale couturier Reynolds Woodcock in het Londen van de jaren vijftig toont hij een subtielere, geraffineerde vorm van waanzin. Een kille perfectionist die uiteindelijk pas rust vindt wanneer hij vergiftigd wordt door zijn eigen muze.

Rennend door de ongerepte bossen van de Adirondacks met een musket in de aanslag bewees Day-Lewis dat hij moeiteloos kon transformeren tot een romantische, heroïsche actieheld. Hij leerde maandenlang overleven in de wildernis, jagen en kanoën voor Michael Manns adembenemende historische avonturenfilm.

Geen schreeuwende tirades of fysieke explosies, maar onderdrukte passie die achter gesteven boordjes en fluwelen handschoenen smeult. In Scorsese's bewerking van Edith Whartons roman speelt hij een advocaat uit de 19e-eeuwse New Yorkse elite die verscheurd raakt tussen plicht en een verboden liefde.

Drie jaar lang trainde hij intensief met voormalig wereldkampioen Barry McGuigan, die later verklaarde dat Day-Lewis professioneel had kunnen meedraaien. Als de voormalige IRA-gevangene die via de boksschool zijn leven en oude liefde probeert terug te winnen in een verdeeld Belfast, toont hij een ingetogen, getormenteerde kracht.

"Because it is my name! Because I cannot have another in my life!" Als de trotse boer John Proctor die tijdens de heksenprocessen van Salem weigert zijn eigen integriteit op te offeren om de strop te ontlopen, brengt Day-Lewis de tijdloze tekst van Arthur Miller met ziedende energie tot leven.

De film die de filmwereld wakker schudde. Als blonde, voormalige neofascistische straatvechter die een relatie begint met een Pakistaanse jeugdvriend en samen een wasserette runt in het door Thatcher verdeelde Londen, zette Day-Lewis een ontwapenende mix van tederheid en straatoverleving neer.

In precies hetzelfde jaar als zijn ruige punkrol in My Beautiful Laundrette speelde Day-Lewis de stijve, pretentieuze aristocraat Cecil Vyse in deze elegante E.M. Forster-verfilming. Critici konden destijds nauwelijks geloven dat dezelfde acteur achter beide rollen schuilging.